www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.
Historia oparta na faktach
PROJECT HAVEN PREZENTUJE
Tekst polski: loodka & pyros3344
Korekta: Shylock KinoMania.org
Synchro: crt
WIELKIE OCZY
"Dzieła Keane'a są fantastyczne.
Muszą być dobre.
Gdyby były złe, nie podobałyby się tylu ludziom".
PÓŁNOCNA KALIFORNIA ROK 1958
Lata 50. były wspaniałe, jeśli się było mężczyzną.
Jestem Dick Nolan, żyję z pisania.
Jestem reporterem.
To najdziwniejsza historia, jaką opisałem.
Zaczyna się, gdy Margaret Ulbrich opuszcza męża-tyrana
na długo przed tym, nim stało się to modne.
Chodź, Janie.
NORTH BEACH SAN FRANCISCO
Skarbie!
Udało ci się.
Jesteś w North Beach.
- No proszę, Deidre! - Dee-Ann.
Dee-Ann?
Prawda? Podbijam scenę.
Deidre brzmiało po matczynemu.
Czyli uciekłaś od wszystkiego?
Już się zadomowiłaś? Jak Jane?
Dobrze, zaczęła szkołę.
Jednak ciężko bez ojca.
- Nie wiem, czy damy radę. - Będzie dobrze.
Nigdy nie lubiłam Franka.
Byłaś druhną!
Dlatego nic nie mówiłam.
Jeśli znów zobaczę, że źle wybrałaś,
to ci powiem.
Zabawmy się.
Jazzu szukaj w Hungry I. Kuchni włoskiej u Vanessi'ego.
Zbawienia w świątyni buddyjskiej. Sztuki w Six Gallery...
- Tylko sztuka nowoczesna? - Nic innego!
W piwnicy podają espresso.
To coś w rodzaju jointa?
Masz zaległości!
W tamtych czasach kobiety nie odchodziły,
nie mając pracy i perspektyw.
Miała tylko swoje obrazy w bagażniku
i córkę na tylnym siedzeniu.
Powodzenia.
Nie mamy tu wielu pań.
Mąż wyraża zgodę, by pani pracowała?
Jesteśmy w separacji.
W separacji...
Wiem, że brak mi doświadczenia,
ale potrzebuję tej posady. Mam córkę na utrzymaniu.
Nie umiem się chwalić,
ale uwielbiam malować i gdybym tylko mogła
pokazać panu swoje portfolio...
Studiowałam w Nashville, w Szkole Plastycznej Watkinsa,
później ukończyłam zajęcia z rysunku w Nowym Jorku.
To mój pastel.
A to portret węglem.
Wie pani, że to fabryka mebli?
W porządku. Brzmi świetnie.
Podoba ci się coś?
Tamte są ładne.
Są wyjątkowe.
Naprawdę?
Urocze prace.
Dziękuję.
Po ile?
Dziś specjalna cena. Dwa dolary.
Dam dolara.
W porządku.
Usiądź.
- Jak ci na imię? - Dylan.
Dylan.
- A ile masz lat? - Dziewięć.
Dziewięć lat.
To Monet?
"Monet"?!
Niezły komplement.
Z całym szacunkiem,
ale bliżej mi do Pissarra.
Podejdźcie bliżej!
Proszę! Nie bójcie się.
Widzicie ten śmiały spektakl jaskrawych barw?
Chcecie dotknąć?
Śmiało.
Odważcie się!
To grube płótno, nie zniszczycie!
Kosztuje 35 dolarów.
Panie wybaczą.
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
To ja dziękuję.
Nie sprzedawaj się tak tanio.
Ważne, że im się podobał.
Jesteś na to za dobra.
Wkładasz w to serce.
Jak ci na imię?
Margaret.
Nie wolisz flirtować z tamtymi dziewczętami?
Ty mi się podobasz, Margaret...
Ulbrich.
Wiesz, Margaret Ulbrich, że zaniżasz swą wartość.
Pokażę ci, jak to się robi.
Dziewczynko!
Życzysz sobie portret autorstwa światowej sławy Margaret Ulbrich?!
Królowej Zatoki!
Zaledwie w kilka minut uchwyci twą duszę!
Nie.
Jak to?!
Nie chciałabyś być na takim pięknym obrazie?
Ale to ja.
I to też...
To też miałam być ja,
ale mama przemalowała na Chińczyka.
Wybaczcie,
opacznie odebrałem sytuację.
Lepiej się oddalę,
nim przybędzie pan Ulbrich i podbije mi oko.
Pan Ulbrich wypadł z równania.
Witaj, Henri!
Pan Keane.
Wybacz, że tak bez zapowiedzi.
Pański stolik czeka.
Madamme, bonsoir. Bienvenue.
Proszę za mną.
I nie muszę płacić,
bo szefowi kuchni podarowałem obraz. Wiesz, co powiedział?
"Nikt nie maluje Montmartre'u jak Walter Keane!".
Nie wierzę, że mieszkałeś w Paryżu.
Najlepszy okres w moim życiu.
Ja nawet nie leciałam samolotem.
Musisz tego doświadczyć. Chwytać takie chwile!
Chciałem być artystą, więc po prostu poleciałem.
Studiowałem malarstwo na Beaux-Arts.
Mieszkałem na Lewym Brzegu.
Żyłem o chlebie i winie.
- Jesteś romantykiem. - I to jakim!
Oczywiście wyjście z kręgów burżuazji nie było łatwe.
Musiałem zrezygnować z pracy.
Zostawić żonę.
To nie są łatwe decyzje.
Nigdy nie miałam swobody.
Byłam córką, potem żoną, matką...
Wszystkie moje obrazy dotyczą Jane, bo jest całym moim światem.
Nie krytykuj swojej pracy.
Masz cudowny talent.
Umiesz zajrzeć w człowieka i przenieść go na płótno!
Potrafisz malować ludzi!
Ja jedynie rzeczy.
Moje uliczne obrazki są...
urocze...
ale to tylko chodniki i budynki.
Na pewno potrafisz namalować wszystko.
Gdy tak na mnie patrzysz, mógłbym się zakochać na zabój.
Przepraszam.
To tak szybko się rozwija.
Dawno nie byłam na randce.
Skarbie, nie wierć się.
Po tylu latach znasz moją twarz na pamięć.
Nic nie namalowałeś.
Natchnienia nie popędzisz.
Jane!
Nie przeszkadzaj panu Keane'owi. Inwencja twórcza płynie ze środka.
Nie martw się.
Nie przeszkadza mi.
Muszę o coś spytać.
O co chodzi z tymi wielkimi oczami?
Wierzę, że pewne rzeczy można zobaczyć w oczach.
Są oknami duszy.
No tak, ale...
są wielkie jak naleśniki.
Nieproporcjonalnie duże.
Poprzez oczy wyrażam swoje emocje.
Od zawsze tak je rysuję.
W dzieciństwie przeszłam operację, po której na jakiś czas ogłuchłam.
Nie słyszałam,
więc się przypatrywałam. Polegałam na ludzkich oczach.
Walter?
Tak myślałem, że to ty!
Dobrze, że cię widzę!
Ratusz odpowiedział na nasz problem?
Moi ludzie potrzebują tego pozwolenia.
W czwartek coś powinienem wiedzieć.
To wspaniale!
Powiem architektom!
O co chodziło?
Nie chciałem, byś wiedziała...
Wynajmuję nieruchomości.
Jesteś agentem?
Tak.
Z nie lada sukcesami!
Od trzech lat prowadzę dochodowe biuro w centrum!
I wstydzisz się tego?
Oczywiście!
Każdy głupi umie znaleźć najemcę!
Ja chciałem jedynie
zarabiać na siebie jako artysta.
Próbowałem się odciąć,
ale się nie udało.
Niedzielny malarz ze mnie.
Dziękuję. Wejdź.
Połóż je tutaj. Chciałam...
- Tutaj? - Tak.
Wolę, by nie przeszkadzały.
To...
obraz, nad którym pracuję.
Widać, że...
nad nim pracuję.
Odebrałam pocztę.
Co się stało?
Frank chce mi odebrać Jane.
Twierdzi, że nie nadaję się na matkę...
Jesteś matką idealną.
Powiedział w sądzie,
że Jane brak porządnego domu
i jako samotna matka nie jestem w stanie...
Wyjdź za mnie.
Nie szukaj powodu, by odmówić,
bo znam milion powodów, byś się zgodziła.
Wiem, że to bez sensu.
Ale...
Ale tylko pomyśl, jak będzie fajnie!
Zatroszczę się o was.
Margaret, klęczę przed tobą!
Co ty na to? Pobierzmy się!
W weekend będziemy na Hawajach.
Hawaje? Małżeństwo?
Szaleję za tobą,
ale czuję się przytłoczona. Jak to polecimy na Hawaje?
Bo jesteś księżniczką
i zasługujesz na ślub w raju.
Miałeś rację...
to raj.
Tylko Bóg mógł stworzyć te kolory.
Wiedziałem, że ci się spodoba.
Nie możemy zostać tu na zawsze?
Nie wiem, czy na zawsze...
ale może jeszcze z tydzień.
To wodospad. Powietrze takie czyste.
A to starożytny ołtarz,
posąg Kane,
boga stworzenia.
Pomodliłam się do niego.
A tu Walter i Janie budują zamek z piasku.
Szybko poszło.
Odkąd przyjechałaś, byłam na dwóch randkach,
a ty już wzięłaś ślub.
Była luka w moim życiu i Walter ją wypełnił.
Wypełnił wiele luk.
Uganiał się za każdą spódniczką w dzielnicy artystów.
Mówisz o moim mężu!
Dlatego o tym mówię.
Nie jestem naiwna.
Jestem, ale wiem, za kogo wyszłam.
Może jest impulsywny, ale nas utrzyma.
I jest cudowny w stosunku do Jane.
Obie musimy zacząć od nowa. Jestem rozwódką z dzieckiem.
Walter spadł nam z nieba.
Dziękuję.
"Stoisz u progu ogromnego sukcesu".
Genialna w tej kompozycji jest spontaniczność.
Obraz nie posiada widocznego centrum uwagi.
Jest taki niewerbalny.
Stanowczo! Silne wpływy taszystów.
Ponoć Tab Hunter chciał tu kupić obraz.
Nie powinienem nic mówić...
Chryste.
Nie wchodź tu.
Proszę.
Ruben,
dzień dobry!
Masz chwilę?
W kulturalnym towarzystwie umawiamy się na spotkania.
Mogę przyjść później.
Zakochasz się w tym, co mam.
Tego już nie widziałem?
Nie!
Ten namalowałem w Piątej Dzielnicy.
A ten jest z Szóstej!
Byłeś w Paryżu raptem tydzień.
Kiedy to wszystko wyprodukowałeś?
Wszystko jest tutaj i tutaj.
Ale tutaj nie trafi.
Wiesz, że nie bierzemy takich figuratywnych bzdur!
- Jesteś zbyt dosłowny. - Sztuka to nie moda!
Wręcz przeciwnie!
Ludzie pragną Rothko lub Kandinsky'ego!
Nie chcą...
ulicznych bohomazów.
A co powiesz na to?
Dobry Boże! Wszedłeś w nowy okres.
Nie.
To mojej żony.
Co te oczy takie wielkie?
Jak nieświeże żelki.
To ekspresjonizm.
Na pewno poznajesz.
Fajnie, że się odnaleźliście.
I co ty na to?
Nic! To nie sztuka.
Nie sztuka?
Styl tylnej okładki magazynu! "Narysuj żółwia,
wyślij pięć centów i wygraj konkurs!".
Jak śmiesz! Wielu by się spodobały.
Ale nie gościom tej galerii.
A teraz zabieraj te graty, nim przybędzie policja gustu.
Nigdy się nie przebijemy.
Bo tajne stowarzyszenie krytyków i właścicieli galerii
na niedzielnych brunchach w Sausalito
decyduje, co jest na topie.
Jak McCarthy w swych przemówieniach:
"Namaszczam tego malarza.
A tego skazuję na banicję!".
Ludzie kupują dzieła sztuki, bo ich poruszają.
Żyjesz w świecie mrzonek!
Ludzie niczego nie odkrywają.
Kupują, bo dane dzieło jest we właściwym miejscu i czasie.
Owacje dla Cala Tjadera!
Grał dla was HUMMIN'!
W porządku,
nie oddalajcie się, bo o 1.00 kolejny występ!
Baw się dobrze.
Do zobaczenia.
Witaj, Banducci.
Cudowna muzyka. Niesamowita.
Dzięki.
Walter Keane. Malarz.
Tak patrzyłem na te ściany,
są takie zwyczajne.
Może masz rację. Jaki kolor polecasz?
Nie...
Jestem artystą. Mieszkałem w Paryżu.
Powróciłem do Stanów
i szukam...
miejsca na wystawę.
Lubię swój klub takim, jakim jest.
Skoro masz takie dzieła, wystaw je w muzeum.
Wiem, że jesteś biznesmenem,
nie filantropem!
A gdybym
wynajął twoje ściany?
Walter, Margaret? Gotowi?
Miłośnik sztuki. Pięknie.
- Co mogę dla pana zrobić? - Szukam WC.
Dzięki.
Spójrz na to dziecko.
Jest taka smutna.
Jest biedna?
Zapomniana.
Aż chce mi się płakać.
Pan to Keane?
Tak.
Ależ z pana artysta.
Bardzo dziękuję!
Mocne dzieło.
W tych oczach jest tyle emocji.
Coś nie tak?
Nie, skąd.
Nie sądziłem, że mówi pani o tej biduli.
Rozumiem.
Artysta nie chce się rozstać z ulubionym dziełem.
Dziękuję, skarbie.
Przepiękne.
Drogie panie...
Hej, Picasso!
Niezły tłumek, co?
Z tej kanciapy na szczotki trudno to zauważyć.
O czym ty mówisz? To główna arteria!
Ludzie piją, to muszą se ulżyć.
To uwłaczające!
Oglądając sztukę, nie powinni myśleć o sraniu!
Zważaj na słowa.
Tu są damy!
BURDA W BARZE: BIJATYKA BANDUCCIEGO Z ARTYSTĄ
Latające pięści w Hungry I
- Kaucji jeszcze nie płaciłam. - Przepraszam.
Banducci wyśmiewał nasze obrazy,
to mu wyjechałem.
Artyści muszą sobie radzić z krytyką.
Już przedtem byłem zdenerwowany.
Urobiłem jedną parkę...
Facet myślał, że to ja namalowałem Wielkie Oczy...
Co?
Nie rozumiem. Dlaczego?
To było nieporozumienie.
A potem nie chciałem zapeszyć sprzedaży.
Nigdy więcej tego nie rób.
Daj spokój. Zbieram swoje rzeczy.
Dasz wiarę? Klub pełny, a nawet nie mam gwiazdy wieczoru!
Jest poniedziałek!
Byliśmy na pierwszej stronie.
Ludzie przyszli, bo chcą zobaczyć
te ckliwe obrazy, powód bójki dorosłych mężczyzn.
Mam cię dość, Keane!
Widzimy się w sądzie,
ty sukinsynu! Pozwę cię za napaść!
Mam dość ciebie i twoich obrazów!
Pozwę cię o zniesławienie! I o ten areszt,
ty sukinsynu.
Walter Keane nie był subtelnym człowiekiem.
Subtelność źle się sprzedaje.
Tak, proszę pana.
Niezły gips odstawiliście.
Dick Nolan. "The Examiner".
Kolego,
nic się nie martw.
Łykam to jak pelikan! Będę miał o czym pisać...
w felietonach.
Sądziłem, że piszesz tylko o sławach.
Banducci jest sławny, a ty go obiłeś,
więc sława spłynęła i na ciebie.
Postaw mi drinka.
Gary!
Ward Eight w mrożonej szklance.
To samo dla kolegi.
Zatem opowiedz mi o swojej pracy.
Gdy byłem w Paryżu...
Jezu, nie o tym!
O tych małych włóczęgach.
Obudź się.
Wstawaj,
jesteś gwiazdą.
Co za wieczór.
Sprzedałem wszystkie twoje obrazy!
- To ze dwieście dolarów... - Ubóstwiają cię!
Przez ten artykuł w knajpie było pełno.
A potem pojawił się sławny dziennikarz
i potrzebuję więcej obrazów!
- Na już! - Ale to zajmie z tydzień.
To wymaga pracy, czasu...
Zgadza się, ale to szansa!
Stworzymy wspaniały zespół:
ja będę robił szum w klubie, a ty będziesz się spełniać tutaj!
Przestań!
Kocham cię.
...oczy są siłą. Poeta mówił,
że oczy są oknami duszy.
Dlatego są takie duże. Zawsze takie maluję.
Jeśli lubicie ten styl,
pracuję nad nowymi obrazami.
Blond dziewczynka w żółtej sukience.
Chwyci was za serce.
Kochanie, co tu robisz?
Dlaczego kłamiesz?
Wybaczcie.
Przypisujesz sobie nie swoje zasługi.
Próbowałem dobić targu.
Te dzieci są częścią mnie!
Ja tylko sprzedaję!
Płacą więcej, gdy poznają malarza.
Nie mogą mnie poznać, bo kazałeś mi siedzieć w domu.
Zarabiamy pieniądze. Ty czy ja, co za różnica?
- Tak lekko to traktujesz. - Ależ skąd!
Tu nie chodzi o ego!
Chcesz mówić, że widoczki ulic są twoje? Proszę bardzo!
Mów, że małpa je namalowała!
W ogóle nie czujesz więzi ze swoimi obrazami.
Skarbie!
Chcę się nimi dzielić ze światem!
Wolisz trzymać swoje dzieci w szafie
czy żeby wisiały na salonach?
Kto to jest?
Dino Olivetti, z tych od maszyn do pisania.
Ale nawet o tym nie myśl.
Nie mówi po angielsku.
Banducci...
Dobrze cię widzieć.
Przepraszam na chwilę.
Pana Olivetti oczarował ten obraz.
Chciałby wiedzieć, czyje to dzieło?
Moje!
Cudownie pana poznać, signore!
Od dawna jest pan miłośnikiem sztuki?
Nosi tytuł "Sierota".
Czyż nie jest doskonały? To zestawienie
dziewczynki, kota, schodów i niemal flamandzka kolorystyka...
Pięć kawałków.
Zarobiliśmy pięć tysięcy dolarów.
I to nawet nie za ten twój najlepszy!
A nie twój?
O nie...
Nasz najlepszy.
Wisimy w kolekcji
włoskiego przemysłowca Dino Olivettiego.
Jego poparcie daje nam wiarygodność,
a z nią wiąże się szacunek!
A co ze szczerością?
Daj spokój! Na obrazie jest podpis "Keane"!
Ja jestem Keane,
ty jesteś Keane.
Od teraz stanowimy jedność.
MIASTO autor Dick Nolan
Moje źródła mówią, że burmistrza
spotka dziś wielka niespodzianka.
W imieniu dzieci całego świata
ofiarowuję ten obraz burmistrzowi San Francisco!
Moje źródła mówią, że w tym tygodniu przyjeżdża sowiecki ambasador.
By szerzyć pokój poprzez kulturę, darowuję ten obraz
narodowi Związku Radzieckiego!
Purple Onion. 21.30.
Joan Crawford będzie na kolacji.
Panno Crawford!
W uznaniu pani dokonań w kinematografii
ofiarowujemy pani ten obraz.
Kot wyszedł z worka.
Mogę wyjawić, że nasz "paryżanin",
Walter Keane, otwiera własną galerię.
NAJNOWSZE OBRAZY KEANE'A
Ruben się udławi, gdy to zobaczy.
Pamiętam, jak mama to malowała.
Jesteś pewna? To było dawno temu.
Tak, to było w naszym dawnym mieszkaniu.
Kazałaś mi siedzieć na taborecie w kuchni.
Skarbie, pokićkało ci się.
Ja go namalowałem.
Nie, mama.
Mam tę niebieską sukienkę.
Wiele dziewcząt ma takie.
Spostrzegawcza jesteś.
Próbowałem naśladować styl mamy.
Ten, w którym kiedyś malowała.
To świetnie ci poszło.
Witam.
Przepraszam, nigdy tego nie robiłam, więc nie wiem...
Rodzice byli metodystami. Jeśli to kłopot, to sobie pójdę...
Nie, proszę.
Nie odpychamy ludzi.
Co cię trapi?
Okłamałam swoje dziecko.
Dlaczego?
Mój mąż...
na mnie naciskał.
Nigdy wcześniej jej nie oszukałam. Nie jestem taka.
A twój mąż jest?
Raczej za takiego go nie uważam.
Lubi opowieści. Czasem wyolbrzymia...
ale to dobry człowiek. Chce zarobić pieniądze
na dom dla naszej rodziny.
A co z dzieckiem? Czy to kłamstwo
ją skrzywdzi?
Skrzywdzi? Ależ skąd.
Ja nie...
Po prostu szukam odpowiedzi.
Współczesny świat jest skomplikowany.
Czasem...
trzeba uchronić dzieci przed pewnymi prawdami.
Nie.
- Nie chodzi o... - Twój mąż
stara się wyjść jak najlepiej
z niedoskonałej sytuacji.
Jesteś chrześcijanką, wiesz, czego nauczamy.
Mężczyzna jest głową rodziny.
Zapewne powinnaś...
zaufać jego osądowi.
KEANE GALLERY, OTWARCIE, ROK 1960
To odrażająca i ckliwa amatorszczyzna.
Właśnie. Przepiękna.
Wcześnie dotarliśmy.
Mamy już trzy.
Dzięki.
Cześć, maleńka.
Odjazdowa impreza! Dzieje się!
Gdzie twoje?
Postanowiliśmy, że będzie to wystawa Waltera.
"My"? A dlaczego?
Ma już wyrobioną reputację.
Dziwne...
Walter nie wydaje się malarzem kotków i piesków.
Naprawdę dobrze cię widzieć.
Dziękuję za przybycie.
Pani mąż ma nie lada talent.
Pani też maluje?
Nie wiem.
Jestem ciekaw pana techniki.
Ile czasu powstawało to dzieło?
To?
Jakiś miesiąc.
Najpierw pomysł, szkic,
a potem czas spędzony z olejami.
"Olejami"?
To nie akryl?
A ten! Pewnie!
Pełno pomysłów
krąży mi po głowie.
Skąd pan je czerpie?
O czym pan mówi?
O tym, że...
dlaczego maluje pan dzieci?
Przypominam, że zeznaje pani pod przysięgą.
Twierdzi pani, że podczas spotkania z Jetsonem Baileyem
rozmawialiście z mężczyzną przy barze.
Nie rozumiem?
Może to był przypadkowy rozmówca?
- Nie! - Dziękuję, nie mam więcej pytań.
Perry Mason powróci po... DZISIEJSZA SZTUKA
Wasz krytyk sztuki, John Canaday,
wypowie się na temat prac Waltera Keane'a.
Prac Keane'a nic nie wyróżnia.
Nie należy do Towarzystwa Artystów Zachodu.
Nie otrzymał żadnych nagród.
Za to notorycznie figuruje
w dziale plotkarskim pewnej gazety.
To z jego powodu społeczeństwo potrzebuje krytyków.
By chronić je przed takimi okropnościami.
Mamo!
Mogę wejść?
Nie.
Mamusia jest zajęta.
Co tam robisz?
Chodź.
Uszanuj prywatność mamy.
Czasem dorośli muszą pobyć sami.
Chodź na dół.
Chyba lody przyjechały.
Kup sobie na patyku.
Inny świat...
Sama nie wiem.
Źle mi z tym.
Kiedyś byłyśmy blisko, a teraz...
Jane ma się dobrze.
Wcina lody.
Ma nowe buty. Fundusz na studia.
Może...
kręci mi się w głowie
od terpentyny. Siedzę tu cały dzień.
Potrzebuję twojej pomocy. Chcę iść do telewizji,
by bronić naszej sztuki.
Będziesz w telewizji?
Tak, ale co powiem?
Skąd potrzeba malowania takich...
obrazów?
Może masz niezdrową obsesję na punkcie małych dziewczynek.
Uroczo.
Wybacz.
Sam się zapędziłeś w kozi róg.
Tak...
Chcesz mieć opał na zimę, to mi pomóż.
Sztuka to kwestia osobista.
Dlaczego dorosły mężczyzna może malować coś takiego?
Bo dorastałem
otoczony sześcioma siostrami?
Dorastałem w sierocińcu?
W świecie,
z którego zniknęli dorośli,
a dzieci i kotki biegały samopas
na opustoszałej ziemi.
A dlaczego malowałeś ulice Paryża?
Bo tym żyłem!
Doświadczałem ich!
I naprawdę były to ulice w słońcu i sprzedawcy kwiatów?
Pewnie, że nie. To było po wojnie.
Wszędzie same ruiny...
Podróżowałem po Europie.
Skutki wojny były przerażające...
W czasach studiów moja psychika była pełna blizn.
Nic w moim życiu
nie wywarło takiego wpływu
jak widok dzieci...
...zdruzgotanych przez wojnę niewinnych istot
bez domów, rodziców,
walczących o resztki...
Takie…
naprawdę były początki mojej malarskiej drogi.
Od tamtej pory malowałem
zagubione dzieci
o ogromnych oczach...
które na zawsze pozostały w mej pamięci.
- Ile się dziś sprzedało? - "Sprzedało"?
Nic, mimo tego tłumu.
To tylko gapie. Nie stać ich na obrazy.
Za to plakaty idą jak woda.
Szaleństwo jakieś.
Zacząłem liczyć za plakaty.
Najpierw pięć centów, potem dziesięć.
Tak, Maggie! Wariactwo!
A potem się zastanowiłem,
czy lepiej sprzedać obraz za 500 dolarów,
czy milion tanich plakatów.
Ludzi nie obchodzi, że to kopia.
Pragną tylko kontaktu ze sztuką!
Moglibyśmy je sprzedawać wszędzie.
Wszędzie!
NUMEROLOGIA
Ależ tu zaduch. Otwórz okno.
Która godzina?
6.30.
Co tam masz? Pokaż.
Nie, to należy do mnie.
Do ciebie? Jesteśmy małżeństwem.
Nie powinniśmy mieć przed sobą tajemnic.
No pokaż.
Zupełnie inny styl.
Owszem.
Podobna do ciebie.
To autoportret.
Jak ja to wyjaśnię?
Myślałam sobie,
że może złożę własny podpis.
To trochę sprzeczny przekaz.
"Keane" oznacza mnie.
Wiem...
ale gdy ludzie pytają, czy maluję, nie wiem, co odpowiadać.
Chcę być dumna, gdy odpowiem, że to moje.
Komu powiedziałaś o Wielkich Oczach?
Nikomu!
Jeśli się wygadasz, imperium upadnie!
Chcesz zwracać pieniądze?
Popełniamy oszustwo!
Wiem!
Boże! Cały czas muszę z tym żyć!
Dotrzymałam swojej części umowy!
Nie pisnęłam ani słowa.
Nikomu.
Proszę, pozwól mi go zatrzymać.
Nie wiedziałem, że malujesz.
Nie mówimy o tym.
Ludzie nie kupują dzieł kobiet.
A Georgii O'Keefe?
Skąd czerpiesz inspiracje?
Z otaczającego mnie świata.
Uwielbiam styl Modiglianiego.
Modico?
- Modigliani. - Litości, Margaret!
Dick ma dział towarzyski. Mówmy o rodzinie.
Rzuć okiem na prace Janie!
Co za talent!
Spójrz na nas!
W naszych żyłach płynie farba olejna!
Mała niespodzianka!
Czwarty członek rodziny malujących Keane'ów!
Lily, skarbie, jak się masz?
Dobrze, tato.
Ząb mi wypadł.
Poważnie?
Wdałaś się w bójkę?
Nie, sam wypadł.
Ja mam się zająć Wróżką Zębuszką
czy mama to załatwiła?
Mama się zajęła.
Doskonale!
Janie, chodź.
Pokaż jej swój pokój.
Bawcie się dobrze.
Nie mówiłeś, że masz drugą córkę.
Nie? Mam.
Z pierwszego małżeństwa.
Proszę wybaczyć.
Pan wybaczy.
Mogę cię na słowo?
- O co tu chodzi? - To Lily.
Na pewno o niej wspomniałem.
Nie wspomniałeś.
- Wprowadza się? - Nie.
Jej mama spędza weekend w Vegas.
Miałem ją brać raz w miesiącu, ale nie mogłem zmusić jej matki.
Jak mogłeś kłamać na tak ważny temat?
- To urocza dziewczyna. - Nie wątpię.
Twoją córkę znoszę bez narzekania.
Udam, że tego nie powiedziałeś.
Przepraszam.
Jakoś to przeżyjesz.
Walter Keane i Gauguin mają wiele wspólnego.
Obaj zrezygnowali z kariery dla podróży po świecie.
Szczerze mówiąc, ja...
Znałem wielu sławnych ludzi.
Tylko specyficzni ludzie potrafią żyć w blasku fleszy.
Walter był w tym świetny,
Margaret
nie za bardzo.
Ja to namalowałam.
Naprawdę?
Bardzo...
sugestywny.
Zmysłowy...
"MDH"?
Jest pani taka...
tajemnicza.
Tak.
Nie używamy mojego imienia,
bo ludzie nie traktują dzieł kobiet poważnie.
"MDH" to moje inicjały.
A nawet więcej! Interesuję się numerologią,
siódemka to świetna liczba.
Siódemka?
Nim wyszłam za mąż, nazywałam się Margaret Doris Hawkins!
M to 13. litera alfabetu,
D - czwarta, H - ósma.
Gdy doda pan 1 i 3 w 13...
Orgia koloru i sło...
słonecznego światła. Przepraszam.
...co daje 4 + 4 + 8
równa się 16, a 1 + 6 równa się siedem!
Na chwilkę.
O czym ty bredzisz?! O jakichś liczbach?
Bądź łaskawa milczeć.
Myśl tylko o liczbach związanych ze sprzedażą!
W korcu maku się znaleźli. To nie do zniesienia.
Czemu my głodujemy, gdy oni zbijają kokosy?
Bo ten kokos to geniusz.
Sprzedaje obrazy.
Potem sprzedaje zdjęcia tych obrazów.
A potem pocztówki ze zdjęciami tych obrazów.
Machnąłbym taki w 10 minut.
Zabrakłoby tej głupkowatej szczerości.
Klienci nie zauważą.
Chryste, to już nurt.
KEANE STAWIA NA ŚWIAT SZTUKI
CZŁOWIEK OD TYCH OCZU KEANE, KRÓL ARTSYTÓW
WOODSIDE, KALIFORNIA ROK 1963
To ty.
Mój Boże.
Myślałam, że pomyliłam adres.
Ten podjazd jest taki długi.
Sama nie wierzę, że tu mieszkam.
Właśnie.
Prawie hektar, basen,
pięć sypialni.
Mówiłam, że to przesada,
skoro jest nas tylko troje.
Długo cię nie widziałam.
Wiem.
To tylko 20 kilometrów, a jakby było 200.
Pewnie jesteś zajęta spotkaniami z bogatymi kumplami.
To znajomi Waltera.
Zaprasza tu ludzi.
Byli tu Beach Boys.
Zjesz coś?
Napiję się.
Po przeprowadzce sądziłam, że ten barek jest tu zbędny,
ale zaskakująco często się przydaje.
A jak tam Walter?
Tryska szczęściem.
Ma wszystko, o czym marzył.
Ty również!
Bajecznie.
To twoja pracownia?
Lepiej tam nie wchodzić.
Tylko rzucę okiem.
Chcę zobaczyć atelier słynnej artystki.
Nie, nie...
Dee-Ann, proszę, nie wchodź tam.
Słuchaj...
Nie można tam wchodzić.
Walter też tu maluje.
A jest w domu?
Co to ma znaczyć?!
Nic...
Ja tylko...
oprowadzam Dee-Ann.
Wiesz, że nie lubię pokazywać swoich obrazów, nim je ukończę!
Ty i ci twoi abstrakcjoniści
- jesteście oszustami! - Pieprzysz, Walter!
Wynocha z mojego wielkiego domu!
Sprzedawaj te swoje druciane rzeźby
na nabrzeżu!
Pierdol się!
Nie chcę jej tu więcej widzieć.
Nie zobaczysz.
- Rembrandt. - Dobry piesek...
Dobry piesek.
Muszę wracać do pracy.
Mogę z tobą?
Nigdy nie mogę.
Nawet nie powinnam pytać.
Jak się tu dostałeś?
Nie słyszałeś? Żadnych gości.
Do czego to doszło.
Tylko tobie mogę powierzyć swoją tajemnicę.
Ja je namalowałam.
Naprawdę.
Każdy jeden, ja.
I tylko ty o tym wiesz.
Teraz namaluję kolejny.
Dzięki Walterowi
zwariowałam i gadam do psa.
Dziś miałem dobry dzień.
Dotarła do mnie plotka,
że przyjeżdża żona Czang Kaj-Szeka.
Prosto z Tajpej.
Powinniśmy jej ofiarować obraz,
Dick niech to opisze...
Do diabła z nim.
Poznałem gościa z UPI.
Może obdaruj ją jednym ze swoich widoczków.
No nie wiem.
Myślałem raczej, że machniesz coś z Chinatown.
Z uroczą dziewuszką z wielkimi skośnymi oczami.
Nie.
To ważna figura.
Zasługuje na obraz twojego autorstwa.
Tak uważasz?
Może masz rację.
Pewnie nie ma w pałacu widoku paryskiej ulicy.
Chyba że posiada już Cenica.
- Co? - Cenica.
Nazwisko malarza z twoich wczesnych prac.
To Cenic!
Mój paryski pseudonim.
Kumple ze szkoły uwielbiali moje scenki z życia Paryża,
nazywali mnie...
nie mogli tego wymówić, więc nazwali mnie "Scenic".
Im więcej kłamiesz, tym wydajesz się mniejszy.
Jak śmiesz mnie tak oskarżać!
Jestem dumny ze wczesnych Ceniców.
To czemu nie malujesz pod tym nazwiskiem?
Mała rada: nie używaj farby wodnej na olejnej.
Łatwo schodzi.
Na litość boską, ale bredzisz.
Widziałaś, jak maluję!
Właśnie nie.
Tak mi się wydawało,
ale to jakby złudzenie.
Z daleka wyglądasz na malarza,
ale z bliska już nie.
Byłem w Paryżu.
Studiowałem na Beaux-Arts. W Grand Chaumiere!
Spędziłem całe godziny w Luwrze,
wpatrując się w dzieła mistrzów...
Byłeś w ogóle w Paryżu?
Pragnąłem...
tak bardzo być artystą,
ale mi nie wyszło.
Nie będziesz już tu sypiać.
Są trzy inne sypialnie.
Wybierz sobie którąś.
Ile mamy na zapleczu?
Jakieś trzy tysiące.
- Drukarnia ma jeszcze? - Przepraszam.
Ile kosztuje ten obraz?
- Zajmij się nią. - Tak jest.
Nawet nie mój, tylko jej.
Budowlany wyścig z czasem przed kwietniowym otwarciem
Nowy Jork Światowe Targi 1964
To niczego nie zmienia.
- Ja znam prawdę. - A kogo to?
Może już czas na zmiany.
Dawaj moje imię, zamiast MHD.
Nie.
Nic z tego.
Już siebie nienawidzę, że oddałam ci "Sieroty".
Ciszej!
Nie podnoś głosu.
Będę mówić tak głośno, jak zechcę.
Nie albo cię załatwię!
Słucham?
Jeśli komuś powiesz, to cię zabiję.
Mam znajomości.
Pamiętasz kuzyna Banducciego, hurtownika alkoholu?
Grozisz mi?
Dobra,
zabij mnie.
Boże, przez tyle lat nikomu nie powiedziałam...
Wiesz, jak mi ciężko?
Nie mam przyjaciół.
Okłamywałam własne dziecko.
Życie naśladuje sztukę!
Keane płacze…
Czego chcesz?
Wszystko sobie przekalkulowałeś.
Byliśmy tu na pierwszej randce.
Nie przeczę, potrzebuję cię.
To ty masz talent.
Pojawiła się szansa...
Boże, aż się trzęsę z podniecenia.
Światowe Targi w Nowym Jorku.
17 milionów odwiedzających.
W dniu otwarcia odsłonię swoje arcydzieło!
Jakie?
Właśnie!
Co mi umykało przez ten cały czas?
Da Vinci ma Monę Lizę...
Renoir Śniadanie wioślarzy, a ja?
Zwariowałeś.
Artyści nie ogłaszają swego arcydzieła.
Dlaczego nie?
Michał Anioł nie wiedział, że strzeli w dziesiątkę
z Kaplicą Sykstyńską?
Zajęło mu to cztery lata.
A teraz najlepsze...
To dla UNICEF-u!
Sponsorują Galerię Oświaty.
W końcu możemy się odwdzięczyć dzieciom tego świata.
WIADOMOŚCI Z TARGÓW LOWELL THOMAS
Witam wszystkich.
Tu Lowell Thomas.
Stoję przed tym, co niedługo będzie
jednym z cudów sztuki współczesnej.
Ludzie pytali mnie, dlaczego została.
Ze strachu, z braku pewności siebie?
Magaret utknęła w kłamstwie, które pomogła stworzyć.
Następna przykrywka, była gorsza od zbrodni.
Musiałeś im obiecywać obraz wielkości kinopanoramy?
Musi zmieścić wszystkie dzieci.
Wszystkich ras!
Setka porażonych twarzy w marszu do nieskończoności!
Najlepsze dzieło Waltera Keane'a!
Wydawca mówi, że to dobry czas na album.
Taki z klasą:
"Mistrzowie jutra".
Potrzebują moich wczesnych prac.
Mojego artystycznego rozwoju...
Właśnie, gdzie twoje szkice?
Te młodzieńcze eksperymenty z okresu studiów,
niedokończone szkice węglem...
muszą gdzieś tu być.
Wiem, że to sarkazm, ale to dobre pomysły.
Wojenne sieroty z Berlina,
wczesne autoportrety.
Wynoś się stąd. Próbuję pracować.
Mamo!
Co z kolacją?
Mamo, jesteś?
Mamo.
Mamuś.
Jane.
To studio Waltera! Musisz wyjść!
Mamo.
Ja wiem.
Nic nie wiesz.
Już nie jestem dzieckiem.
Pięć...
sześć stron!
Oczom nie wierzę.
Jest jak niespłacony weksel.
Nie można się go pozbyć.
"Zostanie odsłonięty w Galerii Oświaty".
"Uznanego w świecie artystę wybrano"...
"Będzie symbolizować dążenia dzieci z całego świata"...
To absurd!
Kto był w komisji dokonującej wyboru?
Nie było żadnej komisji.
Jedliśmy lunch z Edem, Jerome'em i jego żoną.
Nie było formalnych zgłoszeń.
Pan Keane odezwał się do nas bezpośrednio.
NOWY JORK KWIECIEŃ, 1964
Daj spokój.
W środę otwarcie wystawy. W czwartek wychodzi nasz album.
W piątek złożę pozew o rozwód.
Wiecznie skwaszona.
Zamierzam się dobrze bawić!
Pani Teasdale!
Walter Keane.
Chciałem podziękować za gościnę na tym
przeuroczym przyjęciu.
Serdecznie witam.
Czytałeś "Timesa"?
Byłem zajęty przygotowaniami do tej cudownej uroczystości.
Powinieneś przeczytać.
Wybór tematyki obrazu na Światowe Targi
potworny
groteska
bezguście
Jak ktoś mógł napisać coś tak okrutnego?
A ty co?
To moje nazwisko obrzucono błotem!
Jest tutaj?
Tak i dlatego najlepiej będzie, jeśli...
Kto napisał to gówno?
Panie Keane,
to nie ten lokal.
Zechce pan napisać do wydawcy.
Czego się boisz?!
Bo ludziom się podoba moja praca,
to z automatu jest do niczego?!
Nie, ale to też nie czyni jej sztuką.
Sztuka ma uwznioślać, a nie dogadzać,
zwłaszcza w Galerii Oświaty.
Co ty tam wiesz!
Dlaczego zostaje się krytykiem?!
Bo nie potrafi się tworzyć!
Ojej, ta tandetna szmira...
Nie przerywaj mi!
Nie wiesz, jak to jest obnażać emocje przed światem!
Jakie emocje?
To bohomaz!
Pańskie "arcydzieło" to nieskończoność Keane'ów,
czyli po prostu nieskończoność kiczu!
Dupek.
Co jest złego w pospolitym guście?!
To na nim zbudowano ten kraj!
Pozwę wszystkich!
Wszystkich!
Pozwę tego cwela.
I całe Targi Światowe.
I UNICEF.
Pogrążę UNICEF
i ich cenne pudełeczka z dziesięciocentówkami.
Ale ciebie nie mogę pozwać.
To ty ostatecznie mnie zdradziłaś.
Ty zawiodłaś tym obrazem!
Przeszłaś...
z tkliwości w kicz!
Przestań!
Lubisz, gdy wypadam źle!
Cieszy cię, gdy ludzie ze mnie kpią!
Wpuść mnie!
Wpuśćcie mnie, suki!
Widzę was.
Spalę was!
Wybuchniecie jak bomba atomowa!
Uciekajmy.
Gdzie jesteście?
Wybacz,
że byłam złą matką.
Powinnam była zrobić to dawno temu.
Dokąd jedziemy? Nawet ubrań nie mamy.
Tam nam wiele nie będzie potrzeba.
Na Hawaje.
Naprawdę?
Tak.
Tak, bo to raj.
Są tam kwiaty, ptaki i piękne kolory.
Zaczniemy nowe życie.
Moja córeczka.
HONOLULU ROK PÓŹNIEJ
Halo?
Ależ ciężko cię namierzyć.
Już myślałem, że cię nie znajdę.
Przeżyłem lekki wstrząs.
Dziś dotarły do mnie dziwne papiery.
To wyrok o separacji. Byłabym wdzięczna,
gdybyś podpisał.
Nie działasz zbyt pochopnie?
Chcę rozwodu.
Bolesne słowa.
Przykre, że do tego doszło.
Chyba mogę się zgodzić,
o ile przelejesz na mnie prawa do wszystkich swoich obrazów.
Jeśli taka jest cena.
Poważnie?
Zatem musimy rozważyć przyszłe dochody.
Jeszcze ci mało?
Zniknę z twojego życia pod warunkiem,
że namalujesz jeszcze sto "Sierot".
Jako Walter Keane.
Jane.
Jadę na pocztę. Chcesz też?
Posurfuję z paczką.
Twoi przyjaciele są nieco szaleni.
Spokojnie, mamo.
Jesteś niemożliwa!
Przeniosłaś mnie na Hawaje,
a jak znalazłam kolegów, to na nich narzekasz.
Może też poszukaj.
Nie mogę zapraszać ludzi do domu.
No tak, bo zobaczą twoje cenne obrazy!
Witaj.
Niesiemy wszystkim tutaj ważne przesłanie.
Chcemy porozmawiać o wspaniałych rzeczach,
które królestwo boże przyniesie ludziom.
Nie widzę nic dobrego.
Pełno dumy, złodziejstwa i ludzi źle traktujących innych.
Wie pani, co jest napisane w 2. Liście do Tymoteusza 3,1-5?
"A wiedz o tym, że w dniach ostatnich nastaną chwile trudne.
Ludzie bowiem będą samolubni".
Jakby pisano o moim byłym mężu.
Chcą panie wejść?
Jest tu napisane,
że wyznawca Jehowy musi być we wszystkim szczery.
Nie wierzę, że wpuściłaś kogoś do domu.
Jest też napisane:
"Koniec kłamstw. Mówcie prawdę".
"Kto dotąd kradł, niech już przestanie kraść".
To szaleństwo!
Te wszystkie kopie...
Jesteś jak Warhol!
Warhol jest jak ja.
Ten padalec ukradł mój styl.
Moje materiały.
"Fabryka"? Miałem fabrykę,
nim się dowiedział, co to zupa z puszki.
Mamy dziś wyjątkowego gościa.
Światowej sławy gwiazda, więc przywitajmy
Margaret Keane!
Czy to prawda, że pani mąż, Walter,
jest najlepiej sprzedającym się malarzem świata?
Nie.
Wszystko, co powiedziałeś, to kłamstwo.
Po pierwsze,
nie jesteśmy już małżeństwem.
A po drugie,
on nie jest malarzem.
Pomieszałem coś?
Czy to nie on maluje szalone oczy?
Nie.
Ale przypisywał je sobie przez dziesięć lat.
Jestem jedyną malarką w rodzinie.
Ale jaja.
Wiecie, co mnie wkurza?
Margaret udzieliła wywiadu jakiemuś Big Lolowi,
a nie szanowanemu dziennikarzowi jak ja.
Wiedziałam.
Kto chciałby to firmować?
Margaret wpadła w szał! Musisz mi pomóc!
Potrzebuję artykułu,
wielkiego tematu, by to wszystko ucichło.
No nie wiem.
To, co powiedziała, podburzyło wszystkich.
Ale to chore!
To nie ma sensu.
Gdy ja studiowałem na Beaux-Arts w Paryżu,
ona była dzieckiem w Tennessee!
Spójrz.
Moje wczesne szkice.
Berlińskie sieroty, 1949.
Dlaczego Margaret zrobiłaby coś takiego?
Jest wariatką.
Zostawiła mnie i przeniosła się do dżungli.
Związała się z sektą.
Świadkami Jehowy.
Nie wiem o nich zbyt wiele.
Nie obchodzą Bożego Narodzenia,
nie salutują fladze,
nie dają Janie iść na studniówkę!
Twierdzi, że zwariowałam.
Że ja skopiowałam jego. Że on nauczył mnie malować!
"Wykorzystała rzutnik,
by przerysować moje szkice i je pomalować".
Co tu jest nieprawdą?
Wszystko.
Po raz pierwszy od lat czuję się ze sobą dobrze.
Nie pozwolę, by Walter mi to odebrał.
Czy Jehowa pozwala na pozwy?
SĄD OKRĘGOWY HONOLULU
17 milionów dolarów!
W świecie sztuki wrze.
Dzisiaj prawnicy wygłoszą mowy wstępne
w sprawie Margaret Keane kontra Walter Keane
i Gannett Newspapers.
Może zostać zasądzona
najwyższa w historii Hawajów kwota za zniesławienie.
Cofnąć się.
Panie Keane, martwią pana zarzuty?
Jestem cholernie zły.
Ale na szczęście pomaga mi potężna Gannett News Company.
Oczekuję, że proces zakończy się przed południem.
Martwię się jedynie, by ktoś znalazł tej kobiecie
psychiatrę. Potrzebuje go.
W porządku. Przepraszam.
Margaret Keane to postać publiczna
i jako taka musi udowodnić, że nasza gazeta opublikowała materiały,
wiedząc o możliwym oszustwie.
Nie ma dowodów sugerujących,
że nasi redaktorzy wiedzieli, iż te stwierdzenia są nieprawdziwe.
Chcemy przedstawić 692 artykuły i wywiady,
w których pani Keane przypisuje panu Keane
autorstwo obrazów dzieci z wielkimi oczami.
Jak daleko wstecz sięgają?
Pani Keane twierdziła tak od 1958 roku.
To bardzo dziwna sprawa.
Te obrazy wiszą w muzeach na całym świecie.
Są przypisane panu Keane'owi.
Bez względu na prawdę
Pani Keane niezmiernie przyczyniła się do zamieszania.
Wydaje się niemożliwe, by działania Gannett
zostały uznane za pomówienie.
Zarzuty przeciwko nim zostają oddalone.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Powodzenia, Keane.
"Powodzenia"? Dokąd się wybierasz?
Oskarżono nas o pomówienie. Ciebie o oszczerstwo.
Panie Keane,
wygląda na to, że został pan bez obrońcy.
Chciałby pan odroczyć rozprawę, by uporządkować sprawy?
Zawsze sam sobie radziłem.
Nie potrzebuję zgrai prawników, by bronić swojego dobrego imienia.
Kontynuujmy.
PROCES KEANE'ÓW PRZYBIERA NIEOCZEKIWANY OBRÓT
JEST MALARZEM ... I PRAWNIKIEM?
Boję się o mojego kumpla Waltera Keane'a.
Upał Hawajów mógł usmażyć mu mózg.
Wszystko, co wie o sądach i prawnikach,
pochodzi z serialu "Perry Mason".
Jestem jedynym twórcą mojej sztuki.
To całe moje życie.
Mój wkład w cywilizację.
Panie Keane.
Miał pan zadawać świadkowi pytania.
To nie pora na oświadczenia.
W porządku.
Ciężko sobie z tym poradzić.
Pani Keane.
Oczekuje pani, że ktoś uwierzy w pani historyjkę?
Panie Keane.
Pani Keane.
Wygląda pani na rozsądną i inteligentną kobietę,
więc jak pani mogła
brać udział w takim przekręcie?
Czułam się przymuszona.
Ty...
On mnie zdominował.
Szalał, gdy nie dostawał, czego chciał.
Bałam się.
Nie widziałam wyjścia, więc się zgodziłam.
Mogę przypomnieć, że zeznaje pani pod przysięgą?
Poddałam się temu.
Pozwoliłam, by przypisał sobie Wielkie Oczy.
Były one odbiciem moich emocji
i to było jak utrata dziecka.
Byłam słaba.
Nie sądziłam, że mogę odejść i utrzymać siebie i córkę.
Powiedział, że nikt by nie kupił obrazów
bez jego osobowości.
Może miał rację.
Ty...
z wielkim talentem emablowałeś klientów.
Jesteś geniuszem sprzedaży i promocji.
Brzmi, jakby opisywała pani dwóch mężczyzn.
Jeden to sadystyczny ogr,
a drugi wspaniały bon vivant.
Taki właśnie jesteś.
Jekyll i Hyde.
To oburzające stwierdzenie!
Żądam, by je wykreślić!
Oddalam.
To ty jesteś oburzający.
Ciągle mnie krytykowałeś i załamywałeś.
Mówiłeś, że będę skończona, jeśli powiem prawdę.
Mówię prawdę.
Wysoki Sądzie.
Wnoszę o unieważnienie procesu.
Jesteś kłamcą!
Sam nie wiesz, co jest prawdą!
- Nie wiesz, co do ciebie mówię - Zapominasz,
- ...i nie możesz mnie uciszyć! - ...że jesteś tu świadkiem!
To ja...
To nie jest rodzinna sprzeczka.
A może i jest.
Nikt z nas nie chce na to patrzeć!
Przepraszam za moje emocje.
Jestem artystą.
Może.
Wysoki Sądzie,
wzywam na świadka
pana Waltera Stanleya Keane'a!
Przysięga pan mówić prawdę, samą prawdę i tylko prawdę?
- Tak. - Tak panu dopomóż Bóg?
Tak.
Panie Keane,
wydaje się, że mamy tu sporo insynuacji
i sprzecznych zeznań co do genezy dzieci z wielkimi oczami.
Mógłby pan wyjaśnić Sądowi,
kto namalował te obrazy?
To ja stworzyłem te dzieci.
Choreografia nie jest potrzebna. Proszę usiąść i zeznawać.
Miałem wspaniałe życie.
Byłem artystą,
przyjacielem wielu celebrytów,
ale gdy patrzę w przeszłość,
by stwierdzić, co naprawdę ma znaczenie,
to chodzi jedynie o moje oddanie głodnym dzieciom tego świata.
Wszystko zaczęło się w Berlinie.
Po II wojnie światowej...
...te sieroty
chwytały się drutu kolczastego.
Ich poszarpane ciałka,
chude palce,
wielkie oczy...
Pani Joan Crawford weszła...
Panie Keane.
Proszę usiąść.
Marilyn Monroe...
Jerry Lewis dzwoni do mnie
i prosi, bym namalował portret jego rodziny.
Panna Natalie Wood
podeszła do mnie i powiedziała:
"To najwspanialszy obraz, jaki widziałam w życiu".
Wystarczy!
- Nie skończyłem. - Skończył pan.
Nie zniosę więcej tych przydługich opowieści.
Pan nie zeznaje, tylko utrudnia.
Sądy są wystarczająco zarobione i bez pańskich wymysłów.
Możemy tu zostać,
aż się zestarzejemy i umrzemy, ale to oczywiste,
że sprawa sprowadza się do pańskiego słowa
przeciw słowu pani Keane.
- Unieważnienie procesu? - Nie! To nie unieważnienie.
Według mnie można to wyjaśnić tylko w jeden sposób.
Będziecie malować.
Wnieście sztalugi i ustawcie po obu stronach.
Nie oczekuję wielkiego dzieła,
nie znam się na tym. Jestem sędzią, nie krytykiem sztuki.
Wystarczy godzina?
Tak, Wysoki Sądzie.
W porządku.
Otrzymaliście te same materiały.
Zatem mogą państwo zaczynać.
Panie Keane?
Nastrajam się.
Czekam na muzę.
Pańska muza ma 58 minut.
Panie Keane? Wszystko w porządku?
Jasna cholera.
Odnowiła mi się kontuzja barku.
Mam zapalenie mięśnia.
Przyjmuję leki.
Nie będę w stanie dziś malować.
Przysięgli uznali pełną rację Margaret Keane.
Potwierdzono zarzut zniesławienia,
nękania emocjonalnego i zniszczonej reputacji.
Pani Keane! Margaret! Gratulacje!
Bardzo dziękuję.
Jak pani nazwie obraz?
"Dowód 224".
Mogę prosić o autograf?
Dla Margaret liczyły się tylko
jej córka i jej obrazy.
Po wszystkich szalonych zwrotach akcji
w końcu miała i córkę, i obrazy.
Walter nigdy nie pogodził się z porażką,
do końca życia upierał się, że jest prawdziwym artystą.
Umarł w 2000 roku, zgorzkniały i bez grosza.
Nigdy więcej nie namalował obrazu.
Margaret znalazła szczęście i wyszła ponownie za mąż.
Po wielu latach na Hawajach wróciła do San Francisco
i otworzyła nową galerię.
Nadal codziennie maluje.
facebook.com/ProHaven KinoMania.org
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.